Nicole Plantius columns

De week tegen pesten (2016)

STOP PESTEN

In het kader van de week tegen het pesten: de boodschap van een moeder.

Pesten wordt veroorzaakt en in stand gehouden door een groep: de pesters, de meelopers én de zwijgers. Pesten is iemand respectloos benaderen in welke vorm en gedraging dan ook.  Pesten vormt op een sluwe wijze een pestcircuit vanuit een groep met pesters, meelopers, zwijgers. 

PESTEN = MISHANDELING

Pesten is moeilijk tastbaar omdat het in een groep gebeurt. Het ene moment pest het ene kind, dan weer het andere. Dan pest de ene groep, de volgende dag een andere groep. Soms zelfs zijn er momenten of dagen dat het even lijkt alsof het pesten gestopt is en de pesters, meelopers, zwijgers spijt hebben en aardig lijken. Dit laatste gedrag maakt het erg moeilijk om er de vinger op te leggen. Het pesten gaat van kwaad tot erger en de groepsdruk ondermijnt iedereen. 

BUITENSLUITEN + NEGEREN = OOK PESTEN = DUS MISHANDELING

PESTERS ZIJN VAAK BEKENDEN

Vaak zijn het bekenden, klasgenoten, zelfs (zogenaamde) vrienden. Je weet als gepest kind niet waar je heen kan met je gevoelens. Je wordt in een draaikolk meegesleurd en je staat er helemaal alleen voor. Je bent bang, heel bang. Je trekt je terug in je schulp, maar veiligheid ervaar je totaal niet.

Als je thuis komt ben je anders dan anders. Je hebt een masker en doet alsof er helemaal niets met je aan de hand is. Je voelt je eenzaam, een chaos van emoties en ellendigheid overspoelt je. Je voelt je steeds meer vastzitten in in het moeras…. 

MET LOOD IN DE SCHOENEN NAAR SCHOOL, ELKE DAG WEER

Elke dag loopt dat gepeste kind met lood in de schoenen naar school vol angst, onzekerheid over hoe die dag gaat verlopen. Het kind voelt zich angstig, alleen en in de steek gelaten. Intense eenzaamheid: zelfs een stabiele volwassene kan instabiel raken door een pesttrauma!

GEDRAG GEPEST KIND VERANDERD OMDAT DE BINNENKANT VAN HET ZIJN, DOOR HET PESTEN BESCHADIGD WORDT 

Pesters raken het kind diep in de kern van het zijn. Iedereen zou onzeker worden als het door een groep gepest wordt. Er staat in de pestprotocollen van scholen: dat het kind dat gepest wordt gevraagd zal worden wáárom het gepest wordt en wat het zelf kan doen: zogenaamde ‘zelfreflectie’.

Ik vind dat dit geschrapt moet worden in elk pestprotocol! Er mag mijns inziens nooit om een reden bij het gepeste kind gevraagd worden waarom het kind gepest wordt. Ik vind dit nog steeds een afschuwelijke vraag, want welke afkomst, geaardheid, cultuur, geloof, haardracht, kledingdracht, kleur haar, huidskleur, handicap, beperking iemand dan ook met zich meedraagt: niets van al dit of wat je nog meer kan bedenken mag een reden zijn om iemand te pesten.

Het gepeste kind verdient respect. Het kind is goed zoals het is! Niemand is hier op de wereld gekomen om kapot gepest te worden! Ieder is zoals hij of zij is, laat hem of haar in zijn of haar waarde!

DE OMGEDRAAIDE WERELD

Als een vrouw verkracht wordt is het toch ook van de zotte om te vragen: wat had je aan op dat moment? Of: wat had je er zelf aan kunnen doen? Dan maak je van een slachtoffer een dader. Zo voelt het gepeste kind dat deze vraag voorgelegd krijgt ook. Het zal nog meer aan zichzelf twijfelen en denken dat het aan hemzelf ligt.

Terwijl er in een pest-protocol duidelijk het signaal afgegeven zou moeten worden dat de pesters, de meelopers en zwijgers het probleem veroorzaken en in stand houden. Pesters  projecteren eigen frustraties, jaloezie, angsten en ontevredenheid op het kind dat zij pesten. Het niet goed in hun vel zitten is geen reden om te gaan pesten, maar zit daar wel achter verscholen! Als je met een hele klas of groep één kind gaat treiteren,  kan daar geen kind of volwassene tegenop! 

PURE ZELFBESCHERMING

Zelfs al heeft het gepeste kind een liefdevol thuis met liefdevolle ouders met een open deur en heeft het een opvoeding met als basisingrediënten; een luisterend oor vol empathie, dan nog kan het goed zijn, en zo gaat het vaak genoeg, dat het gepeste kind zijn mond houdt thuis. Wat lijkt voor het kind: “als ik er niet over praat is het er niet, bestaat het niet, ben ik niet het gepeste kind, want dat wil ik niet zijn”.

Sterker nog, het kind in deze beschermmodus, zal zijn ‘vrienden’, zijn klasgenoten, niet willen verraden en het vaak ook niet durven om erover te praten. Dit komt door die enorme groepsdruk die iedereen en alles ondermijnt. “Als ik er wel over praat met mijn ouders of met de juf, dan gaan de pesters nog erger door, ze stoppen toch niet en dan zijn ze nog bozer.”

Vaak heeft zo’n kind gelijk! Zelfs als pesters of een groep pesters, zwijgers, meelopers wordt aangepakt op een niet effectieve manier, gaat het toch (erger) door. Of stopt het pesten een tijdje en begint het later weer…

In 2016 las ik in een artikel dat de Nederlandse Ombudsvrouw geconstateerd  heeft dat de pestprotocollen op scholen  nog niet effectief genoeg zijn. Ik voel opluchting. Gelukkig zijn er steeds organisaties welke zich hiervoor inzetten zodat pesten hopelijk toch ooit nog eens zal stoppen. Het is een doel, of het haalbaar is daar heb ik ook geen antwoord op. Maar het streven naar een 'pest vrije' wereld is liefde en respect. Feit is:  Er wordt geluisterd naar de kinderen!

 

 Door: Nicole Planius